بدون شرح

یه کوچولو نوشت : این عکس و پار سال 22 بهمن انداختم ... یک سال گذشته و من منتظر جدیدترین نو آوری ها و شکوفایی ها هستم ... البته خدا آگاهه که با چه مشقتی این عکس و انداختم که آقای نیروی انتظامی من و نبینه.....( چه کوچولو نوشتی!!!)

پ ن : دوستای عزیزم یه چند روزی نیستم .... می رم سفر ..... اما کلی به یادتونم و دلم پیشتونه. 

دیوار کاهگلی ، بوی نم ، نفس خاک ، کاشی اصیل ، دست بنا ، هنر معمار ، ذوق صاحب خانه ، سکوی نشیمن و نفس چاق کردن و یک یا علی گفتن و با ز رفتن و رفتن و رفتن .......... دو کلون : یکی برای ضغیفه ها و دیگری برای قویه ها .... دستانی زنجیرٍ پاکت میوه و ناتوانی از سر شوق و اراده برای باز نکردن در با کلید ، صدای کلون ها و شوق چشمانی منتظر برای گفتن یک خسته نباشید ناب و نورس ، .... رنگ های یک دست و آرام ، پاکی های گذشته و دوستی های ساده ، پلاک های قدیم و ماندگار ، و پشت اینها ، همه ی این ها ...یک حیاط لبریز حوض و ماهی و باغچه و یاس و شمعدانی و خطوط لیله و تخت و سماور ذغالی و عطر بهار نارنج و چای دارچین و ..... مادر ، پدر ، در یک کلام حضور خوب سنت ..... اما

از سنت فقط دربهایش را میراث داری کردیم .....

تشکر نامه: اینجانب آدرینا رسما از سازمان حفظ میراث فرهنگی برای حفظ  این درب قدیمی( البته فقط دربش  ) سپاسگزارم .

تکلیف شما روشن شد .

با این کلمات جمله بسازید :

سبزی فروش ، نگاه ، سفید ، نور ، فرشته ، چرا ؟ ، آنفولانزا ، به جهنم ، افسوس ، تفریح ، صندلی چرمی ، جوراب ، گرما ، خانه ، آغوش ، انرژی هسته ای .....

صد آفرین نوشت : به بهترین نوشته ، بهترین آرزوی کودک داده می شود ، بر آورده اش کنید ....لطفا !

آه نوشت : آه .....

گفتی : وعده ی ما هر شب ثانیه ای خیره به ماه.....و آرام رفتی .

اکنون زمین ، زیر پاهایم خود نمایی می کند.

پ . ن –  تقدیم به ساجیه نازو شیطون که ازم خواست یه نقاشی واسش بکشم.

معذرت نوشت : برو بچز جان ... من تا شنبه زیاد به نت دسترسی ندارم ... خلاصش عفو کنید .

خیلی خیلی معذرت نوشت : ببخشید که این پست و نتونستم به همه خبر بدم .

امروز جمعه است.باران می بارد.پنجره را گشوده ام. از خیال های کاغذیه خود ، موشکی ساخته ام که خوب پرواز می کند .

باور های پارچه ایه خود را شسته ام که حسابی تمیز شوند ، تا فردا باز بتوانم آنها را، بر تن عقاید برهنه و منزویه خویش بپوشانم.

فیلتر چشمانم را باز کرده  خاکروبی می کنم. چه قدر رنگها بی جانند، ، باز حاشا به غیرت این فیلتر ها و رنگهایی که هر چند مجازیند ، اما هستند .

به پشت بام می آیم ،باران بند آمده . بندی را از این سر ، تا آن سر می کشم و شسته هایم را آویزان می کنم. باد می آید ،چشمانم را می بندم، باز می کنم ، نه....... درست است...... رنگین کمان.

پ . ن : خواهشا از رنگی نبودن تصویر شکایت نکنید .... قبل از آن از فیلتر استفاده کنید ...

پ . ن 2 : دوست داشتم دوتا پ ن داشته باشم .... وب خودمه .

در پیله ای که خویش تنیدم ، ساعتها فکر کردم ، گریستم ، خندیدم ، حتی یه قل دو قل هم بازی کردم . دیواره اش تنگ بود و سخت ،شکافتنش را باور نداشتم .می پنداشتم با شکافتن پیله تمام سختی ها و مشکلاتم تمام می شوند اما ، زهی خیال باطل ..... زیرا که پرواز آغاز راه است ..... نه پایان .

در پیله آموختم دنیا هر چه قدر بزرگ که باشد اما به پای بزرگیه آرزوهایم نمی رسد .... آموختم تاریکی گاه بهتر از نور است ، چون تو را وادار می کند چشمانت را تا ته باز کنی و زل بزنی ......

آموختم هوا کم است ، پس تا می توانی نفس بکش .

این روزها عجیب دلم یک کاسه آش رشته ی داغ می خواهد آن هم با کشک فراوان ، و یک عالم برف و سوز سرد دی ماه .

دلم این روزها سهراب می خواهد و صدای نفس باغچه ، دلم آب می خواهد ، نه برای نوشیدن ، شاید برای شستن دستهای آلوده به باورهای غلطم . چه خانه تکانی ای بود ! شستم ، ش ک س ت م ، دور ریختم ، جابه جا کردم .

رو به آسمان .... پیله ای در کار نیست ..... تازه اول راه است ..... بسم الله.

سلام.......

نه می خوام وبلاگمو بکشم و نه می خوام برای همیشه برم ..... شاید برای مدتی . پیله ام را تنیده ام .... زمان شکافتن است و پرواز ....

باز می گردم . 

ممنون از آقای علی مرادی که من رو دعوت به نامه نگاری نمادین و گروهی به ( امید ) کردند . 

امیدوارم همه ی شما امید را زنده در دل نگهدارید. 

سلام امید جان